128
ساعت نزدیکای صبحهبین تب و لرز هام خونه دور سرم میچرخهمامان بالا سرمه..منتظره خواب برمخوابیدم اما انگار بیدارم کنار ی رود نشستم که هر لحظه حس میکنم دارم میفتمی جایی که من نمیشناسم با کوچه های تنگ و تاریکتو ته یکی از اون کوچه ها از ماشین پیاده میشیبا خنده نزدیک میشیمن ترسیدم صدات میزنمبا خنده برمیگردی نگام میکنیاما راه خونه رو بلد نیستیبا خودم میگم مست کردی نمیدونی باید کجا بریمفقط نگات میکنم..حالا دوتایی باهم نمیدونیم کجا باید بریم!!
+ دوشنبه بیست و سوم خرداد ۱۴۰۱ 21:56|splentical
برچسب:
نویسنده: آناهیتا حسنی